The universe and you

Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι. Μη με κοιτάζεις έτσι, όχι όλοι οι άνθρωποι, δεν θα μπορούσα να τους γνωρίζω όλους άλλωστε, ακόμα και αν είχα αυτή τη δυνατότητα όμως, να τους γνωρίσω όλους, δεν θα μπορούσα να τους τσουβαλιάσω. Ο καθένας θα ανήκε σίγουρα σε μια διαφορετική κατηγορία. Κάποιοι, ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλά του ενός χεριού, σπάνιοι, μοναδικοί με τον δικό τους τρόπο. Καθαροί. Ίσως και άξιοι να αποτελούν από μόνοι τους μια κατηγορία. Ναι, είμαι δύσκολη, επιλεκτική και εκνευριστικά σχολαστική, ακόμα και όταν πρόκειται για τις ανθρώπινες σχέσεις. Διαπροσωπικές; Ναι όπως σε βολεύει.
Βαρέθηκες;
Έλα τώρα, αφού με ξέρεις, ήρθα για να άδειασω το κεφάλι μου..
Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι το θέμα μου. Ένας τέτοιος άνθρωπός ήταν πάντα το θέμα μου! Και χωρίς θέμα, εσύ που με έχεις διαβάσει ξέρεις, δεν θα ήμουν εδώ. Έχω ανάγκη από τέτοιους ανθρώπους. Διαφορετικούς, καθαρούς, ισάξιους του προτύπου που έπλασα ως παιδί και έχω ακόμα στο μυαλό μου.
Ανθρώπους, όχι άνδρες ή γυναίκες. Ανθρώπους, που έχουν κάτι να σου πουν και συνήθως έχεις πολλά να συζητήσεις μαζί τους. Που μπαίνουν συνήθως στην ζωή σου από σπόντα, λάθος φάλτσο στην στέκα σου, κατά τύχη.

Έξυπνοι, με ήθος, ανοιχτόμυαλοι, με αίσθηση του χιούμορ, ειλικρινείς, συνήθως με ένα κάποιο παρελθόν, που τους εμπλούτισε με εμπειρία, γνώσεις. Που με το καλησπέρα τους, ξέρεις, το νιώθεις, είναι γνήσιοι. Παράξενοι ίσως, ιδιόρρυθμοι. Με χαρακτήρα και προσωπικότητά. Συναισθηματικό δείκτη. (iq) Και τέλος, να μη σε ζαλίζω, αληθινοί.
Σε ευχαριστώ,ο κόσμος μου τώρα που υπάρχεις και όχι μόνο μου, είναι πολύ πιο όμορφο μέρος.

Say something james


Γνωριζόμαστε, συμπαθιόμαστε, ερωτευόμαστε και ξεχνιόμαστε. Περνάμε ώρες, μέρες, εβδομάδες, μήνες για να γνωριστούμε, να αγαπηθούμε και τελικά να ξεχαστούμε. Είμαστε τραγικοί οι άνθρωποι.. Κάνουμε τόσο κόπο και τόση προσπάθεια, για να καταλήξουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Μόνοι. Και ξανά προς την δόξα τραβά. Σπάμε τα μούτρα μας και υποσχόμαστε στον εαυτό μας, ότι δεν θα ξανασυμβεί. Δεν θα αφεθούμε ξανά στα ίδια λάθη. Γιατί αυτή την φορά, θα γνωρίσουμε κάποιον-α, που θα μας ταιριάζει περισσότερο, θα μας ακούει περισσότερο, θα μας αγαπήσει περισσότερο, θα υποχωρεί περισσότερο. Και όταν αυτό πραγματικά συμβαίνει, δεν το παίρνουμε χαμπάρι. Δεν κατανοούμε πόσο τυχεροί είμαστε, που αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε, που νιώσαμε τόσο σπουδαία συναισθήματα και βιώσαμε ευτυχισμένες στιγμές. Δεν σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε, πριν φωνάξουμε, πριν πληγώσουμε. Γιατί έχουμε δίκιο. Και όλες οι στιγμές που ζήσαμε με τον άλλον δεν πιάνουν μια, μπροστά στο δίκαιο μας. Δεν υποχωρούμε. Έχουμε δίκαιο. Ο άλλος πρέπει να ζητήσει συγνώμη, ο άλλος να υποχωρήσει. Εμείς, είπαμε, έχουμε δίκαιο. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες...

Ιστορίες αγανακτισμένης Ιφιγένειας - Πάρτα νούμερο τρία


Όμορφη πόλη η Θεσσαλονίκη. Ωραίος ο φραπές. Υπέροχος ο δήθεν λευκός πύργος. Άπιαστες οι μπουγάτσες. Καταπληκτική η παραλία για περπάτημα. Μεγαλειώδες το λεωφορείο ως μοναδικό μέσο συγκοινωνίας. Για να πας από Μαρτίου στο κέντρο, δηλαδή Τσιμισκή, πρέπει να έχεις στην πλάτη σου τουλάχιστον 6 χρόνια προϋπηρεσίας στην ενόργανη και την άρση βαρών. Τα λεωφορεία είναι σαρδελοκούτια.Τις προάλλες κουβάλαγα δυο γιαγιάδες και είχα έναν παππού παραμάσχαλα. Για να βγω έκανα ένα απλό σπαγγάτο και τρία φλικ-φλακ. Μελισσανίδης έχω γίνει. Πάντως δεν μπορείς να πεις, το ηλεκτρονικό παπάρι που σου υπενθυμίζει τις στάσεις το έχουμε! Βέέέβαια! Και αιρκοντίσιον έχουμε! Και καινούργια λεωφορεία έχουμε. Τρία. Α! Έχουμε και νομάρχη - Ζορό! Σε 6 χρόνια από τώρα, το 2014 που σε άλλες πόλεις θα διακτινίζονται και θα πετάνε, στην φτωχομάνα θα έχουμε μετρό! Ε, τι σε λέω για.. Μέχρι τότε δεν ανησυχούμε γιατί έχουμε αυτοκίνητα! Είμαστε η πρώτη πόλη σε ρύπανση.Επίσης σε παραγωγή μαλακίας, αναισθησίας και ανεργίας τα πάμε εξίσου καλά!Για αυτό σε λέω, Θεσσαλονίκη, πόλη να ζεις!

Σκυλί που γαυγίζει, δεν δαγκώνει..

Πέταξες μια πέτρα στο παράθυρο μου και σου είπα σταμάτα.
Πέταξες δεύτερη μεγαλύτερη, σου είπα θα το σπάσεις.

Πέταξες τρίτη, με την ίδια δύναμη, αλλά περισσότερη κακία.

Είπες : "Έλα! Πέτα μου κι εσύ! Θα νικήσω!"
Απάντησα πως άλλο το δικό μου παράθυρο και άλλο το δικό σου.Δεν υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Μη τα συγκρίνεις. Κανένα δεν είναι καλύτερο από το άλλο, είναι απλά διαφορετικά και έτσι θα είναι πάντα.
Συνέχισες να πετάς πέτρες, μέχρι που το έσπασες.
 


Εγώ απλά κοιτούσα το δικό σου.

Ίσως έπρεπε να σου ρίξω.
Δεν είμαι κακιά, δεν θα γίνω ποτέ.

Θα ξαναφτιάξω το παράθυρο μου χωρίς εσένα, δεν σου αξίζει να κοιτάς μέσα μου.

Πότε θα πεθάνει ο θάνατος;

Ο θάνατος δεν είναι κακό τυπάκι.. Σαν το θεό φαντάσου τον, αλλά μελαχρινό.. Πιο ροκ κατάσταση... Τον συνάντησα κάποτε. Γύρω στα δέκα μου χρόνια πρέπει να ήταν. 
Μου χαμογέλασε στραβά σαν τον Μπρους Γουίλης και μου είπε: "Ιφιγένεια. Ωραίο όνομα. Ξέρεις για ποιόν έχω έρθει έτσι; Μη μου κρατήσεις κακία, την δουλειά μου κάνω".
Δεν του κράτησα κακία- απλά μου λείπετε. Έχω αρχίσει να ξεχνάω τα πρόσωπα σας. Μια μέρα, θα πετάξουμε ξανά μαζί τον χαρταετό μας.

Ιστορίες εκδιδόμενης Ιφιγένειας - Πάρτα νούμερο ένα


Αυτό ήταν... έπιασα πάτο... πούλησα τον εαυτό μου για λίγη δόξα και λίγο χρήμα... Έγινα attention whore. Φτύσε με... 
Αξίζω όσο το περιτύλιγμα μιας τσίχλας... είμαι ένα μηδενικό... ΟΚ! Το χιούμορ μου έχει μια μεγάλη κουταλιά της σούπας υπερβολή. 

Μια υπέροχη εκδοτική προσπάθεια, από τις εκδόσεις Σόκολη - Κουλεδάκη με καπετάνιο τον Art bomber βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία. Με 13 ευρουδάκια αγοράζεις 25 ιστορίες γραμμένες από bloggers. 
Όλες υπέροχες εκτός από μια άσχετη, κάποιας Ιφιγένειας που συνιστώ να αποφύγεις στην σελίδα 104... υγ Μέρος των εσόδων θα διατεθεί για φιλανθρωπικούς σκοπούς στο ίδρυμα «Αναπηρία Τώρα».

Σβήνω τα 100 ποστάκια και θυμάμαι παρέα με τον θείο Όσκαρ..



θέλω να ευχαριστήσω την μητέρα μου που έκανε σεξ με τον πατέρα μου και καισαρική.
Το θεό που τελικά δεν με λένε Δημητράκη όπως όλοι περιμένανε.
Το κορμί μου που αντέχει το junk food.
To σεξ που με οδηγεί σε ατελείωτους οργασμούς.
Εσένα που (απορίας άξιο) με διαβάζεις..
Τον ήλιο που βγαίνει καθημερινά και την νύχτα που ακολουθεί πάντα..
Την κουβέρτα μου και τον κατασκευαστή της.
Την οικογένεια μου που με αντέχει..
Το χρόνο που είναι καλός δάσκαλος.
Τον πατέρα μου που είναι πάντα εκεί..
Τους ανόητους-ανεγκέφαλους-κομπλεξικούς-παρά τρίχα ανθρώπους που μου δείχνουν τι πρέπει να αποφεύγω. Το DNA μου.
Τα παιδικά μου χρόνια που διαρκούν ακόμα..
Την απλότητα παντού. Την αλήθεια. Το σεβασμό. Την ευγένεια.
Την μουσική κάθε λογής και κάθε διάθεσης.
Το φραπόγαλο που με ξυπνάει..
Τα υγρά, ζεστά, τρυφερά φιλιά που διαρκούν ώρες.
Την ζωή μου που συνεχίζεται..

Το μεζεδάκι.



Είσαι μονογαμικός; Ή θα κάνουμε σχέση και θα με πεθάνεις στο κέρατο; Αν με κάνεις ελάφι, θα μου το πεις, ή θα το μάθω περνώντας από την καμάρα; Εντάξει βρε αδερφέ άνθρωποι είμαστε, σε καταλαβαίνω.. 


Την είδες, σου έτρεξαν τα σάλια, και είπες να τσιμπήσεις... Αλλά αν είναι να μαγειρεύεις με όλους τους άλλους εκτός από μένα, τι την θέλεις την σχέση; 

Κάνε μια ανακοίνωση σε φίλους και γνωστούς ότι σε ενδιαφέρει μόνο το σεξ και ειδικά με διαφορετικούς συντρόφους, να σωθούμε κ εμείς τα καημένα, ρομαντικά, μονογαμικά, ανθρωπάκια... 
Γιατί οι πολυγαμικοί δεν μας το λένε ρε παιδιά; Κοίταξε να δεις καμάρι μου, να κάνουμε σχέση αλλά εγώ δεν μπορώ να είμαι μόνο μαζί σου... θέλω να βλέπω κοινώς πηδάω κι άλλες. Κοίτα να βρεις το μεζεδάκι σου, για να μην χρειάζεσαι άλλες "συνταγές".

Σαββατοκύριακο..


Κάπου εκεί έξω, σε αυτή την τεράστια πόλη είσαι κι εσύ. Κοιτάζοντας από το μπαλκόνι, σε βλέπω, να απλώνεις τα ρούχα σου, να κάθεσαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο βλέποντας τηλεόραση, να πλένεις τα πιάτα. Ίσως έχεις και παιδιά. Σκύλο. Μπορεί να είσαι αυτός που πριν λίγο βγήκε για τσιγάρο. Η κοπέλα που είδα να κάθεται στο p.c της πίσω από τις χρωματιστές κουρτίνες. Αυτός που με έσπρωξε για να προλάβει το τρένο από την Ομόνοια. Όποιος κι αν είσαι, καλό σαββατοκύριακο.

The Break Up